Za nami kolejny, piąty w historii klubu sezon w najwyższej polskiej lidze. Jego pierwszej – jesiennej – części zdążyliśmy się już przyjrzeć. Mimo wielu problemów, zespół trenera Brosza kończył ją z dużymi szansami na utrzymanie, tuż po serii zwycięstw w końcówce 2025 roku. Wszystko miało zależeć od ligowej wiosny.
Przygotowania do ważnego półrocza rozpoczęliśmy wcześnie, bo już 5 stycznia. Dzień później „Słonie” udały się do Turcji na tradycyjne zgrupowanie przed kolejną rundą. Płynęły z niego dość optymistyczne wnioski. Nasz zespół wygrał komplet meczów kontrolnych, pokonując Serbów ze Spartaka Subotica (1:0) oraz FK IMT Belgrad (3:1), a także reprezentanta najwyższej ligi słoweńskiej, NŠ Mura (1:0). Dobrą serię kontynuowaliśmy także po powrocie z obozu, wygrywając wysoko spotkania z dwiema Stalami: mielecką (4:0) oraz rzeszowską (8:1).
Jednocześnie do zespołu dołączali nowi zawodnicy, mający zwiększyć rywalizację w linii obronnej oraz ofensywnej. Koszulkę „Słoni” w rundzie wiosennej po raz pierwszy założyli Miłosz Matysik oraz Ivan Durdov. Z klubem czasowo pożegnał się Miłosz Kozik, wypożyczony do Podbeskidzia Bielsko-Biała.
Niestety, wraz ze startem rozgrywek ligowych wróciły do nas stare demony, znane z jesieni. Zespół „Słoni” grał długimi fragmentami dobrze, lecz nie przekładało się to na zwycięstwa. Wiosnę rozpoczęliśmy od jednobramkowej porażki z Cracovią, a następnie dwóch remisów 1:1 – wyjazdowego z Pogonią Szczecin po świetnej drugiej połowie, oraz domowego z późniejszym wicemistrzem Polski, Górnikiem Zabrze. Ten stan trwał zbyt długo, by przełożyć się na realną zmianę naszego położenia. Nieznacznie przegrywaliśmy z Koroną Kielce, Motorem Lublin i Rakowem Częstochowa. Jeden punkt przywieźliśmy z trudnego terenu w Radomiu. Dużą nauczkę dał nam późniejszy mistrz Polski, Lech Poznań, wysoko wygrywając u siebie.
Problemy piętrzyły się coraz bardziej, dochodziły do nich także te kadrowe. Poważnej kontuzji po meczu z Radomiakiem doznał Bartosz Kopacz, uraz wyeliminował także Macieja Wolskiego. W okolicach Świąt Wielkiej Nocy jasne stało się, że walka o utrzymanie będzie dla nas wręcz dramatycznym wyzwaniem.
I wtedy właśnie coś drgnęło. W Poniedziałek Wielkanocny, 6 kwietnia, odnieśliśmy pierwsze zwycięstwo ligowe w nowym roku, pokonując 3:2 Piasta Gliwice po dramatycznym, pełnym suspensu meczu. Spektakularną bramkę zdobył wówczas Damian Hilbrycht, pakując piłkę do siatki bezpośrednio z rzutu rożnego. Choć nie udało się nam pójść za ciosem od razu, a kolejne dwa spotkania przegraliśmy, przedłużyliśmy szanse na utrzymanie naszego zespołu. Po raz kolejny „Słonie” zerwały się ze stryczka w ostatnim meczu kwietnia, wygrywając na terenie walczącego o europejskie puchary Zagłębia Lubin. Do ostatniego ligowego miesiąca przystępowaliśmy z sytuacją wybitnie trudną, lecz wciąż jeszcze niepozbawioną szans na matematyczne pozostanie w PKO BP Ekstraklasie.
Smutny los dokonał się 3 maja podczas wyjazdu do Katowic. Zespół trenera Brosza przegrał wtedy wysoko z rozpędzonym GKS-em, tracąc ostatnie szanse na pozostanie w lidze. Wciąż jednak pozostały nam trzy mecze do końca, które okazały się szczególnie ważne dla naszych ligowych rywali. W wyrównanym sezonie 2025/26 do samego końca aż pięć zespołów pozostawało aktywnymi uczestnikami walki o utrzymanie. „Słonie” zmierzyły się w ostatnich dwóch kolejkach właśnie z takimi rywalami – pieczętując los Arki Gdynia i Lechii Gdańsk, które po porażkach z Bruk-Bet Termalicą również spadły do Betclic I Ligi. Historia zespołu z Niecieczy, który „wybrał sobie” towarzyszy niedoli, stała się jedną z częściej komentowanych w polskiej piłce u kresu świeżo zamkniętego sezonu.
Taki też był dla nas cały miniony rok, słodko-gorzki. Z PKO BP Ekstraklasy wracamy na poprzedni poziom rozgrywkowy, lecz choć nie udało się nam utrzymać – napisaliśmy kilka historii, które na długi czas zostaną w pamięci kibiców. W rozgrywki 2026/27 wchodzimy z celem szybkiego powrotu oraz chęcią ponownego zostawienia po sobie dobrego śladu. Dziękujemy wszystkim, którzy nas wspierali – do zobaczenia w rundzie jesiennej!
